هدف از تاسیس سایت

چرا فقط تعداد معدودی ازنویسندگان کارشان خوانده ودرجراید ومحافل ادبی مطرح می شود؟علاوه بر آن دیده می شود که آن تعداد معدود هم یا در کلاسهای آموزش بزرگان شرکت داشته اند ویا خودشان خبرنگار یا دست اندر کار همان جراید مبلغ بوده اند .

درحال حاضر مصداق کامل  “نان به هم قرض دادن “را درحیطه ی فرهنگی وادبی به وضوح مشاهده می کنیم ؛کتابی بدون آنکه وجهه ی ادبی بارزی داشته  ویا خونندگان زیادی داشته باشد ، مورد پشتیبانی قرار می گیرد و حتی به به چاپ چندم می رسد ، حال آنکه نویسنده ای که باهزینه ی شخصی وبه تعداد معدود کتابش رابه چاپ رسانده ،حتی ناشر با انصاف (که پولش را ازقبل گرفته) زحمت پخش آن را به خودش نداده و پخش کتاب از حیطه ی خانواده ، دوستان  ودست اندر کاران اطرافش فراتر نمی رود(فرهیختگان ادبی نیز که جرئت اظهار نظر درمواردی که به تاًیید بزرگان نرسیده است را ندارند) پس نتیجه چه می شود ؟ این می شود که نویسنده تنها مانده وسکوت در مورد کارش گمنامی خود واثرش  را به دنبال دارد . گاهاً هم  اگر اظهارنظری از طرف دوستان و یا دشمنانش می شود، محدود به محافل کوچک وکم بردی  می شود که به هیچ عنوان به شناخت اثرش وراه یابی به محافل ادبی کمکی نمی کند. چاره ی کار چیست ؟ آیاوبسایت “همداستانی” میتواند با این بازار مکاره درحوزه ی ادبیات داستانی ، مقابله کند؟ آیا میتواند به شناساندن ادبیات بی پشتیبان در سراسر ایران کمک کند ؟مسلماً این مهم باکوشش همه ی دوستداران ادبیات داستانی و همراهی وهم داستانی آنان با “وبسایت همداستانی” ، می تواند محقق شود. امیدوارم لطف خود را دریغ نفرمایید.

هدف دیگر ، رشد و ارتقا دانش ادبی و آشنایی با ادبیات پویای ایران و جهان است. امید است که در این راه با هم داستانی همراه باشید.